top of page

Artık Onların Bir Adresi Yok

O evlerin ne bir kapı numarası görkemli bacalarında tüten ne dumanı, pencerelerinde postecıyı bekleyen ne de bir insanı var.

Gittim....

Önce konuk oldum evlere, oturdum hayatlarında, salonlarında.

Duvarlarındaki raflarda bakır sahanlar, lambalar.

Pencerelerinde basma, dantel perdeler. Sedirlerinde kuş desenli oyalar.

Ve yer ocağında cıtıdayan ateş.

Sohbetleri dinledim.

Kahkahaları duyup gülümsedim.

Bebeklere ninniler, çocuklara masallar anlattık beraber.

Sofralar kuruldu.

Cezveler sürüldü ocakların kenarındakiközlerin üzerine.

Sonra.... çıktım dışarı

Çivite boyadım duvarları, kiremitleri düzelttim, çitleri onardım.

Ağaçlar, çiçekler diktim bahçelerine.

Ve sonunda ince bir duman ekledim bacalarına, tüttürdüm ocaklarını ilelebet.

 

  • Twitter Classic
  • Facebook Classic
bottom of page